شبها بسته است

هوا بی نهایت کرم است

و من

تمامی راه را پیاده آمدم

با کفش های کهنه و بند های نیمه نو

در گوشه ای باید نشت

در بند های نا هموار

در زیر سایه ها

به زیر می نشینم

با رنگ های سیاه و زرد

و انگشتانی که خسته اند

 ...

دستان تو را می گیرم

رگ های بسته امانم نمی دهند

تمام تنم می لرزد

بی صدا می گویم

از این هیزم های تر و خاک های گندیده اثری پیدا نیست

افکار بی اشیانه می روند

و کاش پنجره ای به عقب بر می گشت

و آهسته می شنوم

صدای کوچ زنانی را که می روند

دوباره به خودم می گویم

در انتهای کوچه ی سیاه خطی است

و به دنبال حنجره ای صاف و بی هق هق

و چوپانی که پا برهنه می گردد

دوباره تمام تنم می لرزد

و تمام خیال ها تهی می میرد

سنگ روی سنگ میذارم

   پا روی اجرهای تشنه ی کهنه

....

سنگ می خواهم

   تا بشکنم خطهای شکسته ی دشوار

....

 با سنگ عینکی خواهم ساخت

بارانی باید

به شستن شیشه های نا هموار

بارانی باید...

 تا رسیدن باقی است

این خانه سیاه است

ابادی نمیبینم

خانه به ویرانی است

دست از سر من بردار

چوب رختی نیست

 سایه بانی نیست

این کلبه ی ویران است

دست از سر من بردار

 من هیچ نمی دانم

 این کلبه ی ویران

 خاکستری خالی است

....

جایی برای نفس کشیدن نیست

به دنبال سایه میگردم

غار غار کلاغ میپیچد

کاسه ای میشکند

فال نمی بینیم

بازی بیرنگی است

به هزار خط رنگارنگ

کاسه ای میشکند

پنبه زن می میرد

فال نمی بینیم

ثانیه اخر شد

هیچ نشد- اخر شد

دور زن خوب نبود

 تاب میخورد

در پیچ و خم تار سیاه مو

 و سرکوب فریاد غده ی غرور

که میشکند به دام خاک

وهویتی که گمگشته است

به تصویر تزویری

....

و صدایی از تنگنا میگوید

صدایی بسته به رنگ زرد

در انتهای  کوچه ی سیاه خطی است

وشاید...

عشق به دستان بلند میتابد

       وکاسه ی چرکین خاطرات

                   دیر است....

       هرگز نخواهد داشت دیدار خاطرات

            و مرده ی احساس بی گناه

                که دفن شده

                           به هجوم گله سگ....

                     و بی شمار ثانیه های زمان

                        می کشد به احساس جنون

                       هرگز نخواهد داشت به دیدار خاطرات

                          و سلامی دوباره مرده است

                                    به دفن احساس بی گناه

                                                                ..........

کلبه ای درویشی ـ لقمه نانی ارام

یاد اواز کلاغ

امروز خیال

سنگ در پنجره ها

لقمه نانی به فریاد سکوت

هیچ نمی فهمند

کاش پیدا میشد رد پای سگ

دستهای خسته ـ پیراهن کهنه

کلبه تنهایی

بوی دوست _بوی سپید

بوی ان تیغک تیز

اعدام گناه

بوی ان تیغ سپید

تنهایی امروز_خوابیده احساس

غم خنده_رنج خیال

مرگ هدر

قاصدک بی پر

بوی ان تیغ سپید

بوی نان می اید